Minsan may mga bikers talaga na matitigas ang ulo. Parang mga motorista lalo na sa mga probinsya. Wala sa ulo ang helmet at nasa siko. May mga bikers din na ganito na hindi naghehelmet.

Aminado naman ako na minsan matigas din ang ulo ko. Minsan hindi ako naghehelmet. Pero ginagawa ko lang naman ito kapag dyan lang sa tabi-tabi ang pupuntahan ko. Yung mga hindi naman kalayuan.

Philmofo XCM 2011

Nitong nakaraang Philmofo XCM (Cross Country Marathon), sumali kami ng aking mga ka-team na sina Louie, Andrew, at Ryan sa 200km category. Nagsimula ang laro sa Cabading hanggang sa Infanta marker sa Quezon. Grabe ang karerang ito. Sobrang hirap. As usual, naiwan ako ng mga ka-team ko. Hindi ko sila kayang sabayan sa kanilang pacing. Ang lalakas nila. Medyo humilab ang tiyan ko habang pumapadyak. Ang suspetsa ko ay yung energy gel na kinain ko bago ang race. Pero higit sa lahat, talagang nalaspag ako. Ako lang talaga ang nagpabagal sa aming grupo.

Wala namang nakaaalam kung kailan saan at paano dadating ang isang aksidente. Noong pabalik na kami galing sa Infanta sumemplang ako. Dumulas ang harapang gulong ng bisikleta ko sa mabuhangin na semento. Dagdag pa dito ang aking gulong ay semi-slicks. 1.75 na Duro Sierra. Kung papaano sya dumulas sa mabuhangin na semento na iyon ay hindi na mahalaga.

Bumagsak ako sa kaliwang bahagi. Naitukod ko pa ang aking kaliwang kamay at naramdaman ko na humampas ang ulo ko sa semento. Noong una nga akala ko mukha ko ang tumama. Sobrang sakit ng pagkakahampas ng ulo ko. Ang totoo, nagkaroon ng dalawang cracks ang helmet ko. Patunay na malakas ang impact. Hindi kaagad ako nakagalaw sa sobrang sakit ng ulo ko. Tapos ramdam ko din ang sakit ng mga sugat sa aking kaliwang tuhod, hita, at braso ko. Ito ang pinakamalalang semplang ko simula nang magbisikleta ako.

Mga limang minuto din akong hindi gumalaw sa pagkakahiga ko sa semento. Pinakiramdaman ko ang aking katawan. Tapos tinulungan ako ni Louie. Mabuti na lang expert na si Louie sa mga ganitong senaryo. Marami na ring beses syang sumemplang dahil isa syang downhiller. Unti-unti ginagalaw ni Louie ang kamay at paa ko. Tinitingnan kung may bali.

Awa naman ng Dios, wala akong bali pero tadtad ng sugat ang braso, hita at tuhod ko. Ayos lang ito dahil mabilis lang itong gumaling. Pero sa mga puntong ito, masakit pa rin ang kaliwang bahagi ng ulo ko gawa ng pagkakabagok na kung hindi ako nakahelmet ay maaarin kong ikamatay o kaya naman ay matinding injury.

Binigyan nila ako ng first aid at naghintay na lang sa ambulansya. Mabuti na lang may ambulansya dahil hindi ko na maitukod sa handlebar ang aking kaliwang kamay na may malalim na sugat at masakit din ang aking tuhod at iba pang mga sugat.

Moral lesson

Hindi natin maiiwasan ang aksidente lalo na’t ang ating kinahihilagang sports ay nasa labas. Ang tanging magagawa na lang natin ay proteksyonan ang ating katawan para kahit papaano ay maiwasan o mabawasan natin ang impact ng isang aksidente sa ating katawan lalo na sa ating ulo.

Kaya simula noon kahit pupunta lang ako sa baywalk na wala pang tatlong kilometro ang layo sa aming bahay ay nagsusuot ako ng helmet. Kahit nga kakain lang sa labas naghehelmet na ako. Basta sumakay ako sa aking mountain bike, lagi kong sinisiguro na nakasuot ako ng helmet. Naisip ko kasi wala namang pinagkaiba ang semento sa Infanta at semento dito sa Maynila lalo kapag humampas ang ulo mo sa mga ito. At kahit mabagal lang ang takbo ko bago ako sumemplang, maaari akong magkaroon ng head injury. O kaya naman ay ikamatay.

Sa pagkakaalam ko, madalas na head injury ang ikinamamatay ng mga bikers o motorista kaya napaka importante na lagi tayong nakasuot ng helmet. Iba na kasi ang nag-iingat. At totoo nga na “Helmet Saves Life”.

Huwag matigas ang ulo dahil hindi naman talaga matigas ang ulo mo. Laging magsuot ng helmet basta magbibisikleta. Kung ayaw mong maghelmet, mag-chess ka na lang.